Kathedraal van Durham

Op communicatie-avontuur in Durham

Een jaar geleden reisden we af naar Durham met tien studenten Communicatiemanagement. We namen deel aan een project van Businet waarin we onze professionele vaardigheden vanuit ons vakgebied mochten inzetten om een strategie te ontwikkelen voor het Beamish Museum. Het was een speciale en leerrijke ervaring.

De reis

Met tien studenten namen we het vliegtuig in Charleroi. Ik was veel te vroeg op de luchthaven en had nog geen berichtjes ontvangen van mijn medestudenten. Daarop besloot ik om al maar door de security te gaan en te wachten aan de gates. Eén van onze medestudenten had zich overslapen: we stonden in de rij om in het vliegtuig te stappen en uiteindelijk kwam ze aangelopen. We hadden iets eerder nog een weddenschap afgesloten: zou ze op tijd zijn of niet? Als enig geloofde ik dat ze het zou halen, mijn medestudenten zijn me nog altijd een McDonald’s schuldig. Zo was onze reis naar Durham goed ingezet.

In het vliegtuig naar Glasgow keken we wat films of haalden we wat slaap in. Aangekomen op de luchthaven stond ons de volgende uitdaging te wachten: tot Durham geraken. Het plan was om de trein te nemen, want dat leek het goedkoopste vervoermiddel. Die rit zou een drie à vier uur duren. Glasgow Airport heeft echter geen station, de dame aan de infobalie in de terminal legde ons vriendelijk uit dat we de trein moesten nemen in het centrum van Glasgow.

Dus we namen een shuttle ernaartoe.

Glasgow Centrum

We kwamen aan in de stad en met Google Maps in de hand navigeerden we naar McDonald’s. We kwamen aan op het punt waar de gps ons naartoe stuurden, maar geen McDonald’s te zien. Toch niet wat je verwacht. We vergaten dat McDonald een veelvoorkomende Schotse naam was, en de gps stuurde ons naar McDonald’s Bakers, een lokale bakker. We lachten er even mee.

Met lichte teleurstelling namen we een broodje bij de lokale Subway waarna we richting het station wandelde om onze tickets te kopen. Dat was ook niet zo simpel: de ticketbalies waren verdeeld over binnenlandse en buitenlandse reizen. Aangezien we van Schotland naar Engeland wilde, moesten we die ‘buitenlandse’ balie nog vinden. Eens gevonden bleek dat de tickets veel duurder waren dan op internet aangegeven. De uitleg van de baliemedewerker: internetprijzen zijn altijd goedkoper, we moesten de tickets maar via internet gekocht hebben. Dat was dus ons volgende probleem.

Taxi?

In een kort overleg met de groep beslisten we dan maar dat we de taxi zouden nemen. Dus samen met iemand van de groep liep ik de straat op en sprak een lokale taxichauffeur aan. Weer geen succes: de chauffeur legde uit dat ze enkel lokale diensten verlenen. De lichte paniek sloeg toe. Waren we nu echt gestrand in Glasgow?

Dan maar online beginnen zoeken. We stonden in een kring met onze trolleys in het midden van het station van Glasgow Central en met onze smartphones zochten we naar taxidiensten. Uiteindelijk vonden we een dienst. Die zou ons per persoon goedkoper dan de trein naar Durham brengen. Ik belde voor een inlichting. Ze konden ons meteen oppikken aan het station en ons afzetten aan het hotel in Durham.

Met twee auto’s reden we van Glasgow naar Durham door een landschap dat varieerde van kale bergtoppen tot uitgestrekte weilanden met schapen. Het was een drie uur durende rit. Uiteindelijk kwamen we aan in The Kingslodge Inn: het hotel waar we verbleven aan de rand van Durham-centrum. We regelden onmiddellijk met de chauffeurs een terugrit naar de luchthaven voor aan het einde van de week.

Het project

Onze lectoren mevrouw Luyten en de heer Hoebers waren coaches tijdens het project. Ze sliepen in hetzelfde hotel als ons. Dat was leuk, want dan konden we even ventileren over onze stand van zaken. Iedere ochtend ontbeten we samen. 

Op de eerste dag van het project werden we met de bus naar het Beamish Museum gebracht. Dat is een openluchtmuseum waar het dagdagelijks leven in de Engelse geschiedenis wordt nagebootst. Vergelijk het met het museum van Bokrijk. Verdeeld in teams verkenden we het park. Mijn team bestond uit een Duitser, twee Walen en een student aan de New College Durham. (Die hogeschool was deze editite van Businet Hedcom.) We lieten in het park ook een ouderwetse foto van ons maken.

In de namiddag werd ons project toegelicht. Het doel was om een beknopte marketingcommunicatiestrategie schrijven voor de opening van een hotel in het park.

Elke dag kwamen we met ons team samen om aan het project te werken. Dat deden we op de campus. De eerste ochtend was al niet zo vlot verlopen: ik raakte niet in beveiligde werkruimte (ik had de code niet) en mijn flesje was uitgelopen waardoor mijn rugzak helemaal nat was. Daarbovenop werkte de internetverbinding ook niet. Het kon gewoon niet slechter. Gelukkig werkte de verbinding uiteindelijk wel (door iets aan te passen aan mijn instellingen) en zijn we van gebouw veranderd. De rest van de week verliep gelukkig probleemloos. Tijdens het project heb ik me vooral gefocust op visuals. Ik leerde wat een mock-up was, en hoe je die makkelijk maakt in Photoshop.

Op het einde van de week werden de projecten voorgesteld in verschillende presentaties. Ik was heel benieuwd naar hoe mijn medestudenten het hadden gedaan. Pareltjes zaten er tussen. We kregen allemaal veel positieve feedback van de coaches van de verschillende scholen en de medewerker van het museum.

Verkenning van de stad en vrije tijd

Ik vond Durham een hele leuke stad om in rond te lopen. Het heuvelachtig centrum ligt in een meander van de Wear. Op de heuveltop ligt het kasteel en de kathedraal van Durham. De stad heeft vele kleine straatjes en smalle steegjes. De kathedraal, waar we helaas geen toegang tot hadden, had zelfs gediend als set voor de eerste film van Harry Potter. Dat was dus een van mijn persoonlijke highlights. In onze vrije tijd aten we in het centrum (vooral ‘s avonds dan), smulden we er van een ijsje (want het was warm toen) en bezochten we de verschillende winkeltjes. Iemand van onze groep liet er zelfs een tatoeage zetten.

In een gezellige, oubollige boekhandel waar we met z’n allen binnenwandelde stond ook het spel Cards Against Humanity te koop. Ja, dat moest ik hebben: ik had het al een paar keer gespeeld onder vrienden en wilde zelf ook een exemplaar van de UK edition. Op een avond zaten we allemaal in de lobby en bestelden we een pizza (ons hotel was een combinatie van herberg en kamers). Na het eten speelden we dat spel en mevrouw Luyten kwam eens kijken wat er op de kaartjes geschreven stond. ‘Wiens spel is dit?’ vroeg mevrouw Luyten met een verbaasde blik. Dat moest ik dan even pijnlijk, maar met een gniffel toegeven.

Wat ik eruit geleerd heb

Durham was voor mij een hele fijne ervaring. We gingen ernaartoe als groep studenten van PXL met allemaal onze eigen kennis en achtergrond. Vervolgens werden we ingedeeld in groepen met studenten van andere hogescholen in Europa. Zo leerden we vertrouwen op het expertise van anderen. En dat is belangrijk: als team op dezelfde golflengte zitten. Ook heb ik ervaren dat de praktijk niet altijd aansluit bij de theorie: zo hadden mijn teamleden andere manieren om eenzelfde probleem aan te pakken. Dat is natuurlijk interessant om mee te krijgen.

Het was ook best een grote stap om even naar het buitenland te gaan voor zo’n project, maar ik had het gevoel dat dit een kans was die ik niet mocht laten schieten. Ik hou er mooie herinneringen aan over, want het was een reis om nooit te vergeten.

Updates ontvangen over nieuwe berichten? Laat je e-mailadres achter:




Eén gedachte over “Op communicatie-avontuur in Durham

Reacties zijn gesloten.

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.